Ik heb vele, vele ochtenden op mijn stoel in de kerk doorgebracht. Dan zat ik altijd onrustig te draaien en te wiebelen. Er waren zondagen dat ik zo moe was van het iedereen uit zijn bed krijgen, eten geven en aankleden, en ze het huis uit krijgen dat ik mijn slaperige ogen gewoon even liet dichtzakken. Eén minuutje maar. En toen, nadat ik als volwassene al weer een paar jaar opnieuw op weg was met de kerk, ontstak God in mij een vuur. Met open armen stond ik enthousiast klaar om het avontuur met Hem aan te gaan! Tegelijkertijd begon Hij serieus aan een opruiming. Ik wist dat er in mijn leven mensen van de troon af moesten, waar ik ze op had gezet, want zij zaten op de plaats die alleen God toekomt. Ik had gemakzucht boven gehoorzaamheid geplaatst en het was tijd om mijn prioriteiten te herzien. Maar ik was bang voor de gevolgen want ik dacht dat het heftig zou worden. En ik had gelijk. Op die manier had ik nog nooit eerder mijn relaties rechtgezet, maar bovendien was dat ...