Love God Greatly

Jaren geleden reed ik over een weg die ik goed kende in mijn stad en het verkeerslicht sprong op oranje terwijl ik dat nog niet had verwacht. In de korte tijd waarin ik moest beslissen wat ik zou doen werd ik heen en weer geslingerd tussen verschillende gedachten: moet ik stoppen of doorrijden? Ik dacht dat ik genoeg tijd had om met mijn voorwielen over de stopstreep te komen voordat het verkeerslicht op rood zou springen. Ik weet nog dat ik toen ik 15 was had geleerd bij mijn theorie-examenlessen dat je niet door rood rijdt als je voorwielen over de stopstreep zijn voordat het licht op rood springt. Het viel me op dat de auto's die vanaf de andere kant kwamen al gestopt waren. Dus zelfs als ik het net niet zou halen, zou ik geen botsing met die auto's riskeren. Het maakte niet uit dat een politieagent ook voor het licht stopte. Ik had genoeg tijd. En het maakte ook niet uit dat de agent voorgesorteerd stond om links af te slaan. Als ik door rood zou rijden, zou het...

Het spelletje heette 'Hoe goed ken je me?' We zaten aan de keukentafel bij mijn schoonzus thuis en we schreven allemaal drie zinnen op een papiertje. Twee van die beweringen waren waar, maar een was een leugen. Dit is niet het meest handige spelletje om te spelen als je je familie om de tuin wilt leiden. Niemand kent je beter dan je broers en zussen. Je weet wel, met hen deelde je een stapelbed en een badkamer en je kon elkaars zinnen al afmaken toen je nog maar drie jaar oud was. Je zus heef al jouw gekke verhalen miljoenen keren gehoord. Ze moedigde je aan als je een wedstrijd had en ze huilde met je mee als ineengedoken op de bank zat omdat je het moeilijk had met hartverscheurende teleurstellingen en nederlagen. Liegen tegen mensen die bij je in huis hebben gewoond is niet makkelijk. Ze weten alles van je. Soms denk ik terug aan dit spelletje als ik het lastig vind om iets te beslissen. Ik wil de keuzes dan op een papiertje schrijven en aan de keukentaf...

Terwijl ik zittend voor mijn computer iets inspirerends probeerde te bedenken om over te schrijven begon het mij te duizelen. Deadlines kwamen dichterbij(en werden overschreden) en toch hoorde ik nog steeds niet wat God door mij heem te zeggen had. De afgelopen weken waren een mengelmoes geweest van geruzie in het gezin, ziekte (ikzelf), en allerlei verplichtingen. Kortom, ik was bek af. Ik besloot een eindje te gaan wandelen om wat tijd met de Heer door te brengen. Terwijl ik liep te bidden stak er boven mijn hoofd een storm op. Bij iedere stap die ik deed, zag ik het stormfront aanzwellen. En die vogel, die wegvloog in de richting van de opklaring. Op dat moment besefte ik dat er in mijn eigen leven een stormfront was ontstaan, zonder dat ik er erg in had gehad. Ik vraag mij weleens af in hoeverre wij, als Christenen, erg hebben in de geestelijke strijd die er dagelijks in ons midden woedt. We weten dat er goed en kwaad is, maar ik denk dat wij weleens willen ontkennen...

Denk eens na over je leven, of specifieker je dag, en maak een lijst van dingen die jou gelukkig maken. Als al die dingen van je afgenomen zouden worden, zou je dan nog steeds gelukkig kunnen zijn? Zou de dag goed of slecht zijn? Zou het leven nog steeds waard zijn om geleefd te worden? Ik vrees dat velen van ons deze vragen met een ondubbelzinnig 'nee' zouden beantwoorden. Hoewel er een uitdrukking is dat we gemaakt zijn voor het geluk, is de meest ware en hoogste vorm van geluk te vinden in onze drie-enige God. Maar lang geleden werd er een giftig zaad geplant in het stoffelijke weefsel van ons 'zijn' dat wortel heeft geschoten en de vrucht van ontevredenheid heeft voortgebracht. Dat zaad was de leugen dat we wat anders nodig hebben dan God om in dit leven gelukkig te zijn. Echt geluk is niet buiten God te vinden Natuurlijk zijn er veel atheïsten. moslims, boeddhisten en mensen die 'nergens aan doen' die geluk hebben gevonden in de wereld,...

De zomer na mijn eerste jaar aan de universiteit werkte ik bij Young Life kamp in de bergen van Colorado. De frisse berglucht was als helende balsem voor mijn gekwetste ziel. Ik had al jaren last van een eetstoornis en ik kon mezelf er niet toe zetten om te stoppen met de dingen waarmee ik zo ontzettend graag wilde ophouden.  Op een morgen ging ik hardlopen en ik stond perplex door het prachtige landschap dat voor me lag en ik stopte om God te prijzen voor Zijn geweldige schepping. Ik dankte voor de bergen in de verte die bedekt waren met sneeuw, voor het prachtige veld vol wilde bloemen dat zich voor me uitstrekte, voor de helderblauwe lucht. Toen ik Hem aan het prijzen was, opende God mijn ogen voor iets wat ik over het hoofd had gezien: ik zou deze prachtige schepping nooit bekritiseren, maar ik bekritiseerde de schepping die ik in de spiegel zag maar al te makkelijk. Ik zou Hem nooit zeggen dat de bloem die Hij geschapen had de verkeerde kleur had, of dat Hij de bergen ...

Het kan een beetje ongemakkelijk zijn om over geld te praten, dus laten we het eerst over donuts hebben. Houden de meeste mensen van donuts? Ja. Kunnen donuts je gelukkig maken? Alleen op een vluchtige, aardse manier. Zijn donuts schadelijk? Dat hangt ervan af. Als je er af en toe één eet, zal het je geen schade opleveren, maar te vaak te veel donuts eten is niet zo’n goed idee. Zijn donuts slecht? Op zichzelf niet, maar ze kunnen je wel verleiden tot onmatigheid en voedsel kan voor ons een afgod worden. De vergelijking gaat niet helemaal op, want op donuts krijg je geen rente, maar toch is het behoorlijk vergelijkbaar met geld. Mensen houden van geld, maar het kan alleen maar een tijdelijk en oppervlakkig geluk geven. Het kan geen echte blijdschap en bevrediging geven. Bovendien kan geld voor ons maar al te gemakkelijk een struikelblok worden en in ons leven uitgroeien tot een afgod. Ik vind het opmerkelijk dat in de Bijbel zo overduidelijk en herhaaldelijk o...

De laatste tijd heb ik veel vrouwen gesproken die door onvoorstelbare pijn heengaan. Vrienden van wie ik kan zeggen dat het een zegen is om hen te kennen, online kennissen en vrouwen die ik nooit ontmoet heb, delen allemaal de verhalen van hun pijn. Elke situatie is weer anders. Elk verhaal breekt je hart. Geen enkel verhaal is hetzelfde en toch hebben ze allemaal één ding gemeen: ze zijn gebroken. Dat geldt ook voor mij. Jarenlang heb ik geworsteld om de pijn, boosheid en het hartzeer van de dingen die mij gezegd en overkomen zijn te boven te komen. Het is verbazingwekkend wat mensen kunnen zeggen, onzichtbaar vanachter een computerscherm. Ik liet hardheid toe om vestingen te bouwen in mijn gedachten, zodat ik niet tot vergeven in staat was, ik verhardde mijn hart en bouwde 'beschermende' muren op zodat niemand me ooit meer zo kon kwetsen. Af en toe betrapte ik mezelf erop dat ik zoals David mijn eigen rechtvaardige 'neem mijn vijanden te grazen'-gebeden uits...

Meestal ben ik best wel tevreden met mijn leven. Nou ja, totdat ik een foto van een slank meisje op de voorkant van een tijdschrift zie. Of tot ik midden in de winter iemand hoor praten over een strandvakantie. Of tot ik een meubelcatalogus doorblader terwijl ik op mijn oude bank zit. Of tot het zwempakseizoen is. Heh. Het is echt te gek voor woorden hoe makkelijk het voor ons is om onszelf ervan te overtuigen om meer te willen zijn, meer te willen hebben en meer te willen doen. We worden gebombardeerd met de leugen dat het succes dat we in deze wereld hebben bepaalt wie wij zijn. En we gaan in het bijzonder in die leugen geloven als we de tijdelijke dingen van deze wereld de plek geven die aan Jezus toebehoort. De wereld glimt en glitter en is vol met dingen die dagelijks om onze aandacht vragen. We staan er niet bij stil dat we ertoe worden aangezet om tevreden te worden over onszelf door het aantal kilo’s dat de weegschaal aangeeft, door de grootte van ons  h...

   Het was geen telefoontje waarop je zit te wachten. Hoewel ik het druk had, was het een gewone doorsnee dag… tot ik dat telefoontje kreeg. Ik zat in mijn auto te werken, wachtend tot ik mijn dochter kon ophalen na haar basketbaltraining, toen ik de naam van iemand zag verschijnen op mijn mobieltje. “Ang?” Meteen toen ze mijn naam uitsprak, kon ik horen dat er iets mis was. “Ha, Jojo, hoe gaat het?” Terwijl ik dat zei, zochten mijn hersens razendsnel naar wat er mis zou kunnen zijn. Eerder die week had ik op Facebook gezien dat iemand die wij allebei van vroeger kenden aan kanker was gestorven. Ik nam aan dat ze daarover belde. Maar ik had het mis. “Heb je even?” “Natuurlijk! Wat is er aan de hand?” De volgende pakweg twintig minuten leek de tijd stil te staan, toen ze mij het hartverscheurende nieuws vertelde. “Ik heb eierstokkanker.” Ze vertelde wat ze had gevoeld en dat ze onlangs naar de dokter was geweest. Het ene doktersbezoek lei...