Zijn lichaam
was kapot. Letterlijk.
We
luisterden naar de arts van de eerste hulp toen hij vertelde hoe het ervoor
stond met de schouder van mijn man. Hij was verbrijzeld in ontelbare stukjes.
Een kleine misstap op het ijs en een nare val hadden niet allen zijn botten verbrijzeld,
maar ook ons leven van de maanden daarna.
Niet één
chirurg uit onze stad wilde eraan beginnen; de breuk was te ernstig. Na acht
vreselijk pijnlijke dagen die gevuld werden met het bezoeken van specialisten
en wachten, besloot het traumateam hoe Tylers schouder weer hersteld kon
worden. Het was een zeldzame en riskante operatie. Spieren moesten worden
aangehecht, zenuwen zouden worden losgemaakt en metaal zou worden geplaatst op
plekken waar de stukjes niet pasten. Er was geen belofte dat Tyler zijn
schouder, arm of hand weer goed zou kunnen gebruiken.
Dus we riepen God aan terwijl we in
deze storm leefden.
Ik zal niet
liegen, het is verleidelijk om te vragen
waarom als je moet wachten: ‘Waarom wij?’ ‘Waarom nu?’, in plaats van
‘In welke gebieden wilt U ons laten groeien, Heer?’
Het is verleidelijk om je zorgen te
maken terwijl je wacht; vooruit denken over mijn onzekerheden voor de dag van morgen, in plaats
van vertrouwen op het werk dat God vandaag in mij wil doen.
Het is verleidelijk om af te dwalen
terwijl we wachten; in rebellie of in mijn eigen
verdraaide versie van onafhankelijkheid,
in plaats van berusten in de complete soevereiniteit en voorziening van mijn
Verlosser.
De HEERE is nabij de gebrokenen van hart,
Hij
verlost de verbrijzelden van geest.
Oh, maar de troost van een
medelevende Verlosser die ons nooit verlaat
- en ons nooit in dezelfde staat
laat als die waarin Hij ons vond. In onze gebrokenheid liet hij ons vriendelijk
zien dat onze behoefte veel dieper ging dan alleen het fysieke herstel. In onze
gebrokenheid – onze grote zwakheid was nu zichtbaar geworden door de kapotte
bloedvaten – verlangde Hij ernaar om bij ons te zijn en ons liefdevol te
herstellen; meer naar zijn evenbeeld
dan we daarvoor waren.
Tijdens
Tylers revalidatie schreef ik op een dag:
‘Tranen rolden over mijn wangen toen ik hoorde wat zijn
revalidatiedoelen waren. Vandaag hoorde ik een zelfstandige man hardop zeggen
dat hij zijn arm hoog genoeg wil kunnen optillen om zijn haar te wassen. Ik
hoorde de stem van een trouwe echtgenoot het verlangen uitspreken om in de tuin
te kunnen werken en dingen in huis te kunnen repareren. Ik hoorde een toegewijde
vader vertellen over zijn droom om met zijn jongens te zwemmen en een potje
basketbal te spelen. Ik hoorde een gepassioneerd dienaar zeggen dat hij er
alles voor zou geven om weer te kunnen drummen in het aanbiddingsteam. De
laatste paar weken heeft hij zo ontzettend veel pijn verdragen en zoveel met
zoveel beperkingen geleefd… en hij klaagde nauwelijks. In plaats van een
klagende houding zag ik nederigheid, moed, dankbaarheid, vastberadenheid en een
bewuste toewijding om dit traject niet te verpesten. Voor een stelletje koppige
mensen die ontzettend gesteld zijn op zelfvoorzienigheid, orde en het najagen
van excellentie, was deze weg zeker een karakterveranderende weg. En misschien, heel misschien… was dat
precies wat God van ons wilde. Jezus,
blijf ons veranderen zodat we meer en meer op U gaan lijken… voor onze bestwil
en tot Uw eer. We hebben hoop. En nu
zullen mijn tranen snel in vreugde veranderen, omdat je berusten in de
voorzienigheid van Gods genade en kracht het enige is wat ik wil…”
Wat als we niet zouden twijfelen,
maar ons zouden overgeven?
Was als we stopten met bezorgd zijn en
zouden vertrouwen?
Wat als we onszelf niet zoveel zouden
afvragen, maar zouden rusten?
Oh, Hij zal
ons vast wel roepen om moeilijke dingen
te doen in dit proces. Doe deze dingen
met de kracht van Christus die in je is. Maar wat als we niet langer
ongeduldig zouden proberen om dingen te veranderen of bitter zouden zijn en de
situatie zouden willen laten verdwijnen, als we stopten en de nabijheid en
mogelijkheden van Jezus zouden omarmen? We
kunnen ons erin berusten, omdat we deze weg niet alleen gaan. Er is niemand die
meer gekwalificeerd is om dicht bij ons te komen en ons te redden dan Degene
die ons heeft gemaakt en Wiens lichaam verbroken was voor ons.
Toen deze zoektocht
net was begonnen, bad Tyler dit:
‘Dank u wel, God, dat u
mij zo overvloedig zegent. Voor uw verlossing en omdat U me nooit alleen laat
of in de steek laat. Ik ben bij lange na niet perfect. Dank U dat U me afremt.
Dank U dat U me perspectief geeft. U bent al begonnen om me te laten zien welk
groot doel u voor me in petto heeft door deze situatie. Laat minj ogen en oren
open zijn en laat mijn wil nederig blijven als ik de weg ga van afhankelijkheid van U ga.’
Of het nu de
gebrokenheid van ons lijf is, de gebrokenheid van ons hart of onze gebroken
relaties, alleen onder Gods beheer kan onze gebrokenheid iets prachtigs worden.
Omdat Jezus de weg heeft vrijgemaakt,
kan onze gebrokenheid ons bewuster maken van Zijn aanwezigheid en – door Zijn
genade – brengt Hij ons een stap dichterbij wie Hij wil dat we zijn.
‘Als wij niet in staat zijn om
iets te doen, is het een groot voorrecht dat we kunnen komen en dat Jezus wel in staat is.’ – Corrie ten Boom
Het is tijd
om te rusten als je gebroken bent en moe. Je staat er niet alleen voor…
Aan Zijn
voeten,
Whitney
Laten we
praten: Moet je op dit moment door het diepe water gaan? Laat de waarheid van
dit lied je vermoeide ziel verkwikken, en laat hieronder aan ons weten wat we
vandaag voor je kunnen bidden.
Als ik door het diepe
water ga, weet ik dat U bij me bent.
Als ik in het vuur sta,
zal het me niet overmeesteren.
Al ga ik door een dal
van diepe duisternis, ik zal niet bang zijn.
Ik ben niet alleen, ik
ben niet alleen.
U gaat me voor, U laat
me nooit alleen.
Het is nu de
eerste week van de studie Gebroken en
verlost! Neem iets te drinken, doe je bijbel open en laten we ons verheugen samen met Gods gebroken en verlosten.
Je kunt de studie Gebroken
en Verlost vinden bij Amazon.de of je kunt hem downloaden.
Reacties
Een reactie posten